Paradoxen en dilemma’s

Vanaf oktober heeft #dncp een vaste ‘chat-column’ in het vakblad Communicatie. In de eerste editie reflecteren we op een aantal dilemma’s en paradoxen die we de afgelopen maanden zijn tegengekomen in onze zoektocht naar De nieuwe communicatieprofessional. Van herkenning en bijval tot weerstand. Van het verwijt dat we calimero-gedrag stimuleren tot de constatering dat communicatie zichzelf niet moet overschatten. Enfin, van die dingen dus. 

Marije: Nou, Renata, zijn wij even voor een dilemma van de vierde orde geplaatst. Want 1: veel herkenning van en bijval op de constatering van #dncp: er is veel te weinig up to date ervaring met online, en communicatieafdelingen hebben zelf onvoldoende aansluiting op de netwerksamenleving om hun collega’s in het primaire proces daarin te kunnen ondersteunen.

Renata: Ja dat klopt! Zoals deze reactie op ons blog: ”Zo herkenbaar, dit artikel! Met verbazing hoor ik nog regelmatig dat communicatiecollega’s niets doen met social media, soms zelfs niet eens een LinkedIn account hebben of het in ieder geval niet actief gebruiken.” Of deze: “Al een behoorlijke tijd roep ik namelijk binnen organisaties op communicatieafdelingen en HR afdelingen rond, dat we “anders” om ons heen moeten gaan kijken om regie te houden op ons vak. Met andere woorden, lets go social business en omarm ten minste de online media tools.”

M: Maar hoho! Niet te nieuw! Want 2: het spook der vernieuwing waart rond, zo schreef collega Edwin van de Haar in het vorige nummer van dit blad. Dwangmatig vernieuwen kenmerkt het vak namelijk óók, vindt hij. Al denk ik dan meteen: is er dan echt zo veel veranderd in het dagelijks handelen de laatste jaren?

R: Bij een deel van de communicatieprofessionals zeker. Dat vind ik ook het leuke van #dncp; we horen steeds meer ervaringen van collega’s die hun vak op een andere manier uitoefenen. Die advies en uitvoering tegelijkertijd oppakken, uitstekend in staat zijn in- en extern aan elkaar te verbinden en zich weinig aantrekken van de traditionele grenzen in én rond hun organisatie. Maar… in een heel groot deel van de beroepsgroep wordt ook nog op een traditionele manier gewerkt. Zendergericht, met communicatieplannen en middelenmatrixen en veel te weinig kennis over online communicatie.

M: Maar dan komen we bij punt 3: geen calimero-gedrag, graag! Dat is niet nodig, want communicatie is véél te belangrijk voor de organisatie. Tegelijkertijd…. punt 4: we mogen ons ook niet té verantwoordelijk voelen voor die communicatie, want daarmee ‘hospitaliseren’ we de interne klant, die immers zélf verantwoordelijk zou moeten zijn is voor zijn eigen communicatie. Je zou er tobberig van worden, om Betteke te citeren. Ik word in elk geval al moe van mezelf als ik dit zo lees, haha!

#dncp in Communicatie oktober 2013

R: Nou, je hebt het wel heel treffend omschreven zo. Het is precies de paradox die Berenschot ook constateerde in hun Communicatiebarometer: Communicatie is belangrijker dan ooit, maar de afdeling staat onder druk. Blijkbaar is er dus een mismatch tussen wat organisaties nodig hebben en de afdelingen nu leveren. Dat voelt vervelend, maar biedt ook kansen als je die vraag bij de kop durft te pakken. Waar volgens mij de vraag zit, is: wat de toegevoegde waarde van communicatie als professie? Nu we niet meer het monopolie op de middelen hebben en de communicatie sturen of regisseren ook nauwelijks blijkt te kunnen; wat is dan onze job?

M: En de belangrijkste mensen die ons dat kunnen vertellen: de mensen uit het primaire proces, of klanten, of burgers. Niet wijzelf misschien. Of is dat calimero? Ja. Dat is het wel een beetje. Maar ik denk dat we het veel vaker over ons werk moeten hebben met interne opdrachtgevers, portefeuillehouders en degenen voor wie we het uiteindelijk allemaal doen. Dan kom je dus uit op die onderhandelde resultaten, gezamenlijke doelen en, wat wij hadden bedacht: ‘meebouwen aan de organisatie vanuit ons vakmanschap’. Iemand oneens?

R: Daar zeg je zowat; ‘ons vakmanschap’. Juist dat vakmanschap verandert volgens mij sterk van karakter en ik vraag me af in hoeverre dat al op communicatieafdelingen is doorgedrongen. Bijvoorbeeld het veelgehoorde ‘communicatiever maken van de organisatie’; wat betekent dat voor ons vakmanschap? Dan moet je als communicatieprofessional dus ook goed kunnen coachen en trainen? En zou dat ook aandachtspunt moeten zijn tijdens de opleiding? En even de andere kant vanuit mijn eigen specialisme: hoeveel vakman moet je zijn op het gebied van online? Wat is basiskennis en wanneer wordt het een specialisme?

M: Hier raken we de drie vragen die we de komende maanden met #dncp willen verkennen:

1. Waar zijn we nodig?
2. Wat is ons ambacht?
3. Wat doen we de hele dag?

R: Maar gaan we dan alleen vragen stellen? Of ook antwoorden geven? Dat is toch een beetje wat mensen nu van ons verwachten…

M: Weet je, ik heb de antwoorden ook gewoon (nog) niet. Natuurlijk zie ik de trend: de manco’s onderkennen van “organogrammen”, en van verticale sturing en verantwoording, en zoeken hoe je als organisatie onderdeel kunt zijn van de netwerksamenleving. Maar wat de rol van de communicatieprofessional daarbij is, hoe dat vorm krijgt, dat moeten we ontdekken, niet bepalen. Ik vind het juist zo inspirerend om met elkaar hierover van gedachten te wisselen. En te leren van collega’s die het in de praktijk al op een vernieuwende manier aanpakken. Waarom werkt dat? Wat moet je daarvoor in huis hebben? Wat doe je dan de hele dag? Hoe verandert daardoor de relatie tussen de organisatie en de communicatieafdeling?

R: Ok, goed plan :-) We hebben al een mooie long list van mensen die we willen benaderen voor onze chats op dncp.nl. We zijn nog lang niet uitgepraat he?

M: Neeeeeee, zeker niet!

Reacties zijn gesloten.