Inspiratie over luisteren van expert Corine Jansen

Beste Corine,

Bedankt voor het fijne gesprek dat we hadden over luisteren. Tijdens ons gesprek vertelde je me dat onze huidige samenleving vaak te gehaast is en niet uitnodigt om de tijd te nemen om echt goed te luisteren. Vandaar dat ik deze ‘slow blog-post’ schrijf in de vorm van een brief aan jou. Zodat ik even wat langer stil sta bij wat je me echt hebt verteld :-)

illustratie brief #dncpHet eerste inzicht dat je me hebt gegeven is dat we al een vertekend beeld van luisteren krijgen als we opgroeien. Ouders willen dat hun kinderen naar ze luisteren, maar bedoelen dat ze graag willen dat ze gehoorzamen. Oei, als moeder van een kleuter hoor ik mezelf dat meteen zeggen. En neem ik me direct voor mijn leven te beteren… Maar ook op school wordt het luisteren niet echt aangeleerd; daar draait het vaak meer om reproductie van kennis over wat je hebt gehoord. Geen wonder dat we met z’n allen best moeite hebben met luisteren.

Als je goed wilt luisteren is het belangrijk dat je oprecht nieuwsgierig bent en interesse hebt in de ander als mens. Mijn vraag was of de valkuil dan niet is dat je te betrokken raakt bij het verhaal van de ander. Jij werkt veel in de zorg en hoort heftige verhalen. En je bent bezig met grote levensvragen. Dat lijkt mij persoonlijk soms heel moeilijk. Maar je had daarop een heel helder antwoord: voor jou is luisteren vooral proberen te begrijpen. En op het moment dat je gaat voelen ga je verwerken en kun je niet meer goed luisteren. Daar trek je dus een duidelijke grens.

Je bent ook heel duidelijk over je rol als Chief Listening Officer bij het REshape Centre. Daar is de functie ontstaan omdat het Radboudumc concreet betekenis wilde geven aan het begrip ‘de patiënt als partner’. Jij gaat op verzoek van medische afdelingen in gesprek met patiënten, haalt hun verhalen op. Maar je geeft geen advies over wat afdelingen daarmee moeten doen. Als een afdeling dat aan je vraagt, stel je een vraag terug: “Wat hebben jullie patiënten verteld als je hun verhalen leest?” Je stelt alleen maar vragen. Daardoor worden artsen en verpleegkundigen zelf eigenaar van de uitdaging, het probleem en gemotiveerd om te kijken naar de mogelijkheden om de zorg te verbeteren. Daarmee hebben jullie al prachtige resultaten bereikt. Een werkwijze die volgens mij voor heel veel communicatieprofessionals heel erg inspirerend is!

Dat heeft mij aan het denken gezet over de rol van de nieuwe communicatieprofessional die wij ‘de professionele bemoeial’ noemen. Daarmee bedoelen we dat communicatieprofessionals de organisatie steeds meer de spiegel moeten voorhouden over hoe ze echt overkomen. En wat er verbeterd kan worden in producten, dienstverlening of service. De vraag is in hoeverre ze zelf moeten gaan trekken en duwen aan het primaire proces. Dus misschien is ‘professionele spiegel’ wel een betere term dan professionele bemoeial? Maar wat opvalt is dat in dit verband ook jij de term ‘durf’ laat vallen, het woord dat we zo vaak horen in de discussie rond #dncp. We moeten de dialoog durven aangaan over wat we zien en ook onder ogen zien of we het ‘waarom?’ wel kunnen beantwoorden…

De vraag is in hoeverre dit alles nog te maken heeft met communicatie. En daarin delen we een opinie, of in ieder geval een gevoel. Ik twijfel namelijk al sinds mijn studietijd over wat het vak ‘communicatie’ nu eigenlijk is. Jij bent er heel stellig in: je gelooft niet in Communicatie als aparte entiteit. Tegelijkertijd zeg je: “Ik ben een communicatiedier tot in het diepst van mijn genen.” Dat herken ik heel erg. We zien allebei een sterke ontwikkeling richting communitymanagement; verbinding maken tussen mensen met dezelfde interesses of belangen. En welke naam je er precies aan geeft, maakt eigenlijk niet zoveel uit… Jij hebt in ieder geval een duidelijk besluit genomen: jij gaat nooit meer terug naar het vak ‘oude stijl’ ;-)

Dankjewel voor de inspiratie Corine en ik hoop dat je ons voor onze zoektocht naar luisteren en de communicatieve organisatie nog de nodige input wilt geven!

Hartelijke groet,
Renata Verloop

PS 1: Ik zal op jouw aanraden het boek Listening in the 21st century van Andrew Wolvin gaan lezen!

PS 2: Mag ik deze brief als (getypte) blogpost op dncp.nl publiceren?

Reacties zijn gesloten.