Herkenning is een energizer, concludeert Renata na de #A20dag

M: Ben je daar, Renata?

R: Yes, goedemorgen! Waar hang jij uit? Nog onderweg of al ten kantore?

M: Ik pak nu mijn fiets ;) Ik heb Google Drive gisteren op mijn telefoon gezet om gewoon overal te kunnen starten met de chat, haha. Ik kom net bij een gemeente vandaan die aan de slag wil met overheidsparticipatie! Geweldig inspirerend. Maar hoe was het gisteren? Ik zag spannende stellingen in je presentatie over #dncp?!

R: Fiets voorzichtig! Het was echt een gave dag. Om te beginnen is het toch een enorm compliment waard dat er nu voor het vierde jaar op rij een Ambtenaar 2.0-dag was. Volledig gecrowdsourced en met kleine organisatie enorm professioneel event neergezet! Het was een energizer. Soms lijkt het alsof er geen beweging in die overheid te krijgen is, maar er zijn wel degelijk mensen met hart en ziel bezig om zaken anders aan te pakken :-)

M: Ik zag dat je eerst ‘ambtenaren met hart en ziel’ schreef en dat veranderde je in ‘mensen met hart en ziel’..?

R: Ja, haha! Dat komt door de prikkelende presentatie van Ferenc van Damme van provincie Overijssel gisteren. Zijn verhaal heette ‘Elimineer de burger’ :-) Het punt: als je over ‘de burger’ praat, dan gaat het direct over ‘wij en zij’ en dat hindert een echte dialoog. Daar ben ik het zo roerend mee eens! Dus als we het niet meer over ‘de burger’ gaan hebben, dan moesten we het ook maar niet meer over ‘de ambtenaar’ hebben. Wij zijn mensen, ieder met ons eigen belang en eigen verhaal.
Overigens sloot het verhaal van Ferenc naadloos aan op ons verhaal over #dncp. Ik heb dus sinds gisteren weer hoop voor de nieuwe communicatieprofessional! Je moet ze zoeken, maar ze zijn er! Ik heb gisteren in real life het verhaal gehouden voor een groep collega’s. Maar ik ben vooral overvallen door de enorme golf aan online belangstelling en publiciteit. Ontzettend veel views op Slideshare (nu over de 500 views) en echt tientallen leuke reacties via Twitter. De voorlopers herkennen zich in het verhaal en voelen zich gesteund. Kijk bijvoorbeeld eens naar deze tweet

of deze:

 

M: Ik merk het ook overal. Vanochtend sprak ik met een leuke P&O-ambtenaar. Zij stelde dat zij niet de motivatie had om ‘als burger’ te ‘participeren’. Ze woont niet in de gemeente waar ze werkt, trouwens. Toen ik haar vroeg: ‘Maar wat nu als jouw woongemeente jou persoonlijk benadert en vraagt: kun jij vanuit jouw expertise, jouw vakkennis, ons eens vertellen hoe jij als burger aankijkt tegen onze gemeente?’ toen zei ze meteen enthousiast dat ze dat graag zou willen doen. Betrekken, dat start met je verdiepen in de ander en goede vragen stellen. En burgers zijn inderdaad ook mensen. En ambtenaren ook.

Maar nu even terug op de commprofs. Je zag herkenning, dat is super, en energie. Ik ben heel benieuwd: zag je ook andere vormen van het werk aanpakken daardoor? Voorbeelden van nieuwe manieren van werken vanuit een andere visie op ons vak? Die communicatieplannen, zijn die overal het raam al uit?

R: Haha, nee, de communicatieplannen zijn nog zeker niet het raam uit, maar ik proef wel een gretigheid om dat te gaan doen! Blijkbaar voelen veel vakgenoten al heel lang dat dit niet de weg is, maar weten ze ook nog niet hoe het dan anders moet.

M: Weten ze wel goed waaróm het anders moet?

R: Ik merk dat de scheiding tussen strategie en uitvoering daarin een issue is. Wij zien dat als een van de oorzaken van het (bijna) failliet van ons vak. Dat wordt enorm herkend.

M: Ik ga nu even prikken, doe je mee, korte antwoorden op mijn ‘waaromvragen’, eens kijken waar we uitkomen. Waarom is de scheiding tussen strategie en uitvoering een issue?

R: Omdat adviseurs het ook frustrerend vinden dat ze plannen schrijven die nooit of niet goed ten uitvoer worden gebracht.

M: Waarom worden die plannen niet ten uitvoer gebracht?

R: Ik denk omdat ze vanuit verkeerd modellen (zender-boodschap-ontvanger en/of kennis-houding-gedrag) zijn opgesteld en een lineair karakter hebben. De huidige (netwerk)maatschappij vraagt om een superflexibele aanpak. Het is dus wel belangrijk te bepalen wat je wilt bereiken en met wie, maar de weg erheen is niet in beton te gieten.

M: Procesregie, dus, minstens zo belangrijk als je ‘product’! Eens! Maar Renaat, ik heb ergens gelezen: als je een passieve zinsconstructie gebruikt, moet je er in gedachten achter denken: ‘door zombies’. Dat ga ik nu eens doen met het antwoord op mijn vraag waarom de scheiding tussen strategie en uitvoering een issue is. Moment. Omdat adviseurs het ook frustrerend vinden dat ze plannen schrijven die nooit of niet goed ten uitvoer worden gebracht door zombies.

R: Haha! Ja, dan heb je meteen het menselijk aspect weer flink op je netvlies ;-) Even terug naar #A20dag en mijn enthousiasme en hoop… Wat ik heel veel heb gehoord gisteren is dat de overheid niet meer bepaalt wat goed voor je is, maar vraagt wat je nodig hebt. Dat wordt herkend. Dat is ook het spel dat de nieuwe communicatieprofessional moet gaan spelen, intern en extern. Ferenc zei gisteren: Ik zie als mijn belangrijkste taak als communicatieadviseur, om te coachen op strategie en flexibiliteit. Niet het maken van websites.”

M: Daar is ook absoluut behoefte aan bij de inhoudelijke mensen: hulp bij het bepalen van een strategie die past bij de samenleving! Maar… wie maakt in zijn ogen dan die kneitergoeie websites? Ook hij weet natuurlijk dat de zombies dat niet voor hem gaan doen.

R: Ja, dat is een goeie. Laten we dat een keer aan hem vragen, want hij wil graag een keer aanhaken bij onze chat! We moeten gezien de tijd gaan afronden, dus misschien nog even vertellen waarom ik zo enthousiast was over zijn verhaal?

M: Graag! Laten we afspreken dat we nooit in mineur eindigen met deze chats :) Benieuwd!

R: Ferenc is drie jaar geleden aangenomen bij de provincie met de opdracht ‘de dialoog’ aan te gaan en burgerparticipatie te stimuleren. Dat staat in het coalitieakkoord. Maar niemand bleek te weten waarover dan, wat hij vrij vertaalt als: “Ga heen en creëer betrokkenheid”. Wat volgde was eerst een stevig intern traject. En nu de stap naar overheidsparticipatie (jouw stokpaardje!) Vanuit het idee: de samenleving is al in zijn kracht, wij moeten daarbij aanhaken. En van daaruit is hij echt met vernieuwende communicatie bezig.

M: Ik begrijp dat hij dat dus én intern start, én dat hij het samen met de mensen van de inhoud doet? Supercool! En ook met bestuurders?

R: Ja! Wat ik interessant vond was dat ze daarbij niet alleen kijken naar andere communicatiestijlen die nodig zijn, maar ook naar andere bestuursstijlen! Waarin de huidige CvK Ank Bijleveld een belangrijke drijvende kracht blijkt.

M: Te gek. Aan Ferenc wil ik dan binnenkort vragen hoe dat gesprek tussen bestuurders (misschien ook Statenleden?) en ambtenaren er dan uit ziet. Mijn ervaring is dat tussen die lagen geen normale menselijke gesprekken over de samenwerking mogelijk zijn, terwijl de politieke en bestuurlijke sturing allesbepalend is voor de manier waarop ambtenaren in de samenleving kunnen communiceren.

R: He, we zouden niet in mineur eindigen!

M: Touché. Gelukkig is mijn ervaring ook dat wanneer tussen die lagen een normaal menselijke gesprekken over de samenwerking mogelijk is, juist de politieke en bestuurlijke sturing voorwaardescheppend kan zijn voor de manier waarop ambtenaren met ruimte en zelfbewustzijn in de samenleving kunnen communiceren.

R: Juist ;-)

M: Dat zie je bijvoorbeeld in Hellendoorn, en daar is ook nog een leuk filmpje over (met een wachtwoord, maar dat verklap ik hier, dat wachtwoord is Overheidsparticipatie).

Want echt Renata, het kán :)

R: Nou, dat vind ik een mooie uitsmijter en blije afsluiting ;-) Hé, morgen interview met het vakblad Communicatie over #dncp, is dat cool of niet?

M: Jaaaaa! Misschien hier nog even vragen over welk onderwerp we daar dan vooral zouden moeten praten? Immers: hier hebben we een select publiek van mensen die het wel anders willen, de doelgroep van Communicatie is iets breder. Hoe betrekken we iederéén in het vak?

R: Doe we! Bij dezen: waar zouden jullie ons graag in het vakblad Communicatie een stevige uitspraak over willen horen doen? Disclaimer: wij zijn uiteraard zo eigenwijs dat we ons het recht voorbehouden hier weer volledig van af te wijken ;-)

M: Kaderstelling heet dat, Renata. Doe je leuk. Dan ga ik nu de chat een beetje fatsoeneren en online zetten

R: Hoe we iedereen in het vak betrekken vind ik ook wel weer een mooi onderwerp voor een volgende chat. Want de vraag is of dat nodig is cq zinvol is.

M: Oh ja! Volgende week! Of de week daarna. Werk ze!

R: Jij ook! En wat ik nog even kwijt wil; wat zo leuk is aan deze vorm is dat we echt geen vooropgesteld plan kunnen hebben over wat we kwijt willen. Ik had echt een paar punten genoteerd, maar het gesprek is toch weer anders gelopen. Gaaf!

M: Waren die punten dan achteraf toch niet zo belangrijk, of moeten we daar een andere keer op terugkomen? Dat vind ik dan nog wel interessant om te weten.

R: Ze zijn wel belangrijk, maar voor de discussie die we nu hadden blijkbaar niet relevant genoeg. Dus komen vanzelf weer terug :-) Ok, en nu schei ik er mee uit!

M: Joehoe! En dank weer voor dit leuke gesprek!

Nog even de presentatie van Renata:

Reacties zijn gesloten.